رسیدن

برای رسیدن بیتابی، اما همین که میرسی میبینی هیچ
حسی نداری جز خستگی. شاید برای اینکه بینِ خواستن تا رسیدن را یک نفس دویدهای.
باید کمی بنشینی و تماشا کنی، رسیدنت را. قلبت را توی مشت بگیری تا آرام شود. بگذاری
فاصلهی تپشها، بیشتر شود. فاصلهی خستگی با آرامش. بعد از بیتابانه خواستن، بعد
از دویدن و رسیدن، پشت سر همهی فاصلهها، لذتِ نابِ غرورآمیزی در انتظارت است.
فقط باید حس اش کنی.